Hoofdstuk 2: Hoe een cliënt in Nederland bij jou terechtkomt

De meeste boeken over local SEO beginnen bij Google. Dat is een fout die je in deze sector meteen op achterstand zet, want in Nederland is Google zelden de eerste stap en bijna nooit de laatste.

Er zijn vier routes naar jouw praktijk. Ze vragen alle vier iets anders van je online aanwezigheid.

Route 1: de huisarts en de praktijkondersteuner

Voor vergoede ggz is een verwijzing nodig. Die komt van de huisarts, de praktijkondersteuner ggz of een medisch specialist. Dat maakt de verwijzer de belangrijkste toegangspoort tot je praktijk.

De praktijkondersteuner werkt vaak met ZorgDomein. Dat platform bereikt naar eigen opgave eenennegentig procent van alle huisartsen, en een profiel is beschikbaar vanaf vijfendertig euro per maand met een straal van dertig kilometer.

Waarom dit werkt: je concurreert hier niet met tweeduizend andere praktijken om een positie in Google. Je concurreert met de vier andere praktijken die de verwijzer in zijn scherm ziet staan.

Route 2: de zoekmachine

Iemand zoekt zelf. Dat gebeurt in twee smaken. De oriënterende zoeker typt een klacht in en wil begrijpen wat er aan de hand is. De zoekende zoeker typt een klacht plus een plaats en wil deze week ergens terechtkunnen.

De Amerikaanse gidsen beschrijven dit uitvoerig en bruikbaar. Wat ze niet kennen, is de derde term die de Nederlandse zoeker toevoegt.

Amerikaanse zoekopdracht: "anxiety therapist Chicago accepting Cigna". Nederlandse zoekopdracht: "psycholoog Utrecht vergoed geen wachtlijst".

Die twee vragen om verschillende pagina's. De eerste vraagt om een verzekeringspagina. De tweede vraagt om een wachttijd en een verwijsuitleg, en dat op een plek waar je hem zonder scrollen ziet.

Route 3: de verwijzing die wordt nagezocht

Dit is de route die vrijwel iedereen mist, en het is waarschijnlijk de belangrijkste. De Amerikaanse strateeg Avivit Fisher gaf hem in 2026 een naam die de lading precies dekt.

Haar observatie is dat een verwijzing zelden eindigt bij de verwijzing. Wie een naam krijgt, zoekt die naam op. Hij bekijkt de site, leest de reviews, kijkt naar het bedrijfsprofiel, en beslist dan pas of hij belt.

Fisher vat het samen als: local SEO genereert de verwijzing niet, het beschermt haar. In veel gevallen is zichtbaarheid geen wervingskanaal maar een verzekering tegen het verliezen van wat je al had.

In Nederland geldt dit dubbel, om een reden die Fisher niet kent. Hier zoekt niet alleen de cliënt na, maar ook de verwijzer.

Praktisch: de praktijkondersteuner die twijfelt tussen twee praktijken, googelt ze allebei. Hij kijkt naar wachttijd, aanmeldstop en doelgroep. Wat hij vindt, bepaalt naar wie hij verwijst (en dat is een besluit dat jij nooit ziet gebeuren).

Route 4: de zelfverwijzer

Wie onvergoede zorg zoekt, coaching, of bewust buiten de wachtlijst om wil, heeft geen verwijzing nodig. Deze route lijkt het meest op de Amerikaanse situatie en is de enige waar de internationale adviezen vrijwel ongewijzigd bruikbaar zijn.

Het is ook de route met de meeste ruis. Hier bied je aan naast coaches, therapeuten zonder BIG-registratie en online platforms. Je onderscheid zit in aantoonbaarheid, en daar gaat hoofdstuk 4 over.

Wat elke route van je vraagt

Zet de vier routes naast elkaar en de prioriteiten worden zichtbaar:

• Verwijzer: een actueel ZorgDomein-profiel, een heldere

doelgroepomschrijving en een wachttijd die klopt.

• Zoeker: een bedrijfsprofiel met de juiste categorie,

klachtpagina's en een vindbare wachttijd.

• Nazoeker: samenhang. Wat de verwijzer zei, wat je site

zegt en wat je profiel zegt, moeten hetzelfde verhaal vertellen.

• Zelfverwijzer: aantoonbare deskundigheid, een duidelijk

tarief en een aanmeldroute zonder drempels.

De les: drie van de vier routes eindigen op je eigen site, en twee ervan beginnen daar niet. Een praktijk die alleen op ranking stuurt, optimaliseert voor één van de vier.